Ik ben erbij!

‘Kan het u niet schelen dat wij vergaan?’ riepen de leerlingen van Jezus in de storm. Het verhaal staat in Markus 4. De wind stuwde de golven hoog op en de boot dreigde te kapseizen. En wat doet Jezus? Die slaapt gewoon! Ik begrijp wel dat de leerlingen zo reageerden.

Toen ik chemo’s kreeg, lag ik samen met anderen op een ziekenhuiskamer. We hadden allemaal kanker. In mijn gedachten gonsde het ook weleens: ‘Zou het God ook kunnen schelen dat wij hier liggen?’ Ik worstelde er mee. In het Bijbelverhaal is het allemaal duidelijk. Jezus bestraft de storm en deze gaat liggen. Prachtig! Maar in de krant lees ik over boten met vluchtelingen die wel vergaan. En ik spreek mensen die lijden vanwege kanker. Als dominee heb ik vaak geen antwoorden op de moeilijke vragen waar mensen mee leven. En toch helpt dit Bijbelverhaal mij verder. Wat mij aanspreekt, is dat Jezus erbij is op de boot. Je hoort Hem niet, maar Hij is er wel. En Hij vertrouwt op Zijn Vader.

Ook de Godsnaam, JHWH, wordt vaak vertaald als: Ik ben erbij. We weten niet hoe deze naam uitgesproken moet worden. Volgens een Joodse traditie is de naam het geluid van ons in- en uitademen. We zeggen Jah als we inademen en Weh bij het uitademen. Luister maar eens naar je eigen ademhaling, dan kun je het horen. Volgens deze traditie is de geboorte van een kind niet het begin van de ademhaling, maar het voor de eerste keer uitspreken van de Godsnaam. En het sterven van een mens is niet het stoppen van de ademhaling, maar het voor de laatste keer uitspreken van Zijn naam. Ik vind het een hoopvolle gedachte. Als ik stil ben en luister naar mijn ademhaling dan herinnert het mij aan die naam. En wanneer ik geen antwoorden heb op de grote waarom-vragen en niets meer weet te zeggen, dan hoor ik het fluisterend: ‘Ik ben erbij!’

Sijbrand Alblas

4 antwoorden
  1. Aat
    Aat zegt:

    Dit stukje had ik kunnen schrijven.De laatste keer dat ik kanker had werd ik ook bij deze gesterkt en getroost.Het maakte voor mij niet uit dat de Meester sliep,Hij was erbij en dat was op dat moment voldoende. Meer had ik niet nodig.

    Beantwoorden
  2. Jolanda
    Jolanda zegt:

    Mijn huidige man heeft Kahler, stamcelkanker, en mijn eerste man is op 33 jarige leeftijd overleden aan een overdosis chemo tijdens zijn eerste behandeling voor botkanker.
    Ik heb een enerverend leven en mijn eerste man is gedoopt op zijn sterfbed waardoor ik zo werd aangeraakt door een Engel die mij de nacht voor zijn overlijden wakker maakte en vertelde dat mijn man gedoopt moest worden. Dit is in de ochtend ook gebeurd en de kracht van d Geest was de aanleiding voor mijn zoektocht naar God.
    In alles weet ik dat God erbij is, ons heeft gedragen op de allermoeilijkste momenten en we de kracht krijgen om door te gaan…. dag aan dag… draagt Hij ons. D wereld is wreed maar we mogen erop vertrouwen dat we door eeuwig leven uiteindelijk het gelukzaligheid mogen ontvangen en in Hem de ongekende Vrede vinden.
    In de woeste storm, is Hij erbij. Wat een genade!

    Beantwoorden
    • Marjan van der Linde
      Marjan van der Linde zegt:

      Wat een geweldig getuigenis Jolanda! En idd, Hij is onze Rots, ons Houvast in goede én in minder goede tijden. Hij draagt ons door de diepte heen. De Here HEERE doet alleen, ons aan de dood ontkomen!

      Beantwoorden
  3. Frans Voskamp.
    Frans Voskamp. zegt:

    De rillingen lopen over mijn lichaam bij het lezen van deze berichten. Volgens mij is het alleen maar te begrijpen als je er iets van hebt meegemaakt en dat heb ik niet. Dank voor de openheid die mij aan het denken heeft gezet en sterkte voor allen die wel betrokken zijn bij ziekten en leed.

    Beantwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *