Gedicht | Moeheid
Moeheid veelbesproken woord herkenbaar voor iedereen moeheid na kanker moeilijk uit te leggen onaanraakbaar niet te vatten, te definiëren
Moeheid veelbesproken woord herkenbaar voor iedereen moeheid na kanker moeilijk uit te leggen onaanraakbaar niet te vatten, te definiëren
spannende dagen spanning door je lijf vragen, angsten wat zal de diagnose zijn je hoopt, denkt, voelt, bidt dan het moment twee verschillende mensen twee verschillende opdrachten de één moet het slechte nieuws brengen de ander moet het slechte nieuws aanhoren
Bij de dood van je kind ben je door pijn en verdriet overmand. Er zijn de herinneringen aan het ziekbed, de laatste dagen, het sterven. Liefde, zo moeilijk te definiëren, liefde, wat ieder mens nodig heeft Liefde, iedere keer die verrassende herkenning.
Geworteld en gegrond in de liefde…(Efeze3:17) Liefde, zo moeilijk te definiëren, liefde, wat ieder mens nodig heeft Liefde, iedere keer die verrassende herkenning.
Als die ziekte komt en als ik dan moet schuilen, mag ik dan bij jou? Als er ‘n uitslag komt, die ik niet aan wil horen, mag ik dan bij jou?
Leven met kanker, na kanker, betekent vallen, opstaan, terugvallen.
Mijn God, mijn God, mijn wereld staat helemaal op zijn kop. Mijn denken is een wirwar van angsten, zorgen en verdriet.
Als ik om me heen kijk, wordt er gevochten, met staal en stem is er strijd tussen leven en dood. Zie ik wanhoop in de dood en hoop ik op liefde, leven en geven.
Gespannen lopen we door de gangen. Luisterend naar het ritme van onze voeten. Het is zover. Het gaat gebeuren. We moeten. Ineens staan we stil. Hoe ben ik gelopen, geen idee. Gelukkig ga jij, mijn lieve man, altijd met me mee.
Hoop een klein woord met oneindig veel kracht Hoop is meer dan optimisme