Bij de dood van je kind
ben je door pijn en verdriet overmand.
Er zijn de herinneringen
aan het ziekbed,
de laatste dagen,
het sterven.
Dat doet zoveel met je.
Het lijkt alsof je
in een tunnel van verlies vastzit,
zonder einde in zicht.
Maar die tunnel is
geen plek om te verblijven.
Je moet er doorheen.
Dus, met vallen en opstaan, ga je verder.
Je ogen op Gods licht gericht.
Strompelend en struikelend,
leer je gaandeweg leven met verlies.
Van overleven naar leven met gemis.
Gemis, dat hoort er nu bij.
Verdriet ook.
Dat mag.
Verdriet is geen teken van zwakte,
maar van diepe liefde voor je kind.
Wanneer de tijd verstrijkt
en alles weer normaal is voor je omgeving,
moet jij verder met je verlies,
vaak onzichtbaar.
Soms lijkt het of niemand weet
of beseft wat je doormaakt.
Dat kan eenzaam zijn.
Bij ouders-lotgenoten,
is er herkenning en erkenning.
We voelen ons verbonden.
In een blik, een woord, een troostend gebaar,
in onze gebrokenheid
mogen we troosten en troost ontvangen.

Kristien Rocha