Gerjanne Schraven verloor haar man Wouter aan alvleesklierkanker. Waar Wouter eerst nog hoop hield op een goede afloop, kwamen er in de laatste maanden ook vragen en onbegrip. “Waarom mocht hij niet verder leven?” Gerjanne voelde zich de eerste maanden na verlies vooral geleefd, maar besloot om op bezinningsreizen met lotgenoten te gaan. Ze vertelt wat voor moois deze reizen haar hebben gebracht in haar rouwproces.

In de video’s hieronder deelt Gerjanne haar verhaal. 

“Wouter was een lieve, mooie verschijning. Maar vooral een liefdevolle man, met aandacht voor zijn medemens. Hij heeft zelf ontzettend veel meegemaakt van kinds af aan. Ook te maken gehad met een ziektebeeld dat zo weer de kop op kon steken. Als elfjarig jongetje had hij al een halfjaar in het ziekenhuis gelegen. Daar heeft hij denk ik veel doorworsteld, maar dit heeft hij heel goed kunnen gebruiken in de rest van zijn leven om met mensen om te kunnen gaan die het moeilijk hadden.”

Vol goede moed ging Gerjanne samen met haar man naar een arts in Rotterdam. “Wouter had al wel een klein beetje zijn twijfels of alles oké was. Hij voelde zich heel goed, maar was bezorgd. We hoorden inderdaad dat het geen goede diagnose was. Het was alvleesklierkanker. We wisten allebei dat het niet oké was. Wouter beschreef later dat het moment voelde alsof hij van de stoel was gevallen.”

Op vakantie naar de bergen in Zwitserland

“We stonden op het punt om op vakantie naar Zwitserland te gaan. Dat was zijn geliefde vakantieland. We zouden naar de berg Jungfraujoch gaan. Dat plan ging door, want we hadden nog vijf dagen voordat Wouter met de chemotherapie zou beginnen. We zijn de berg omhooggegaan met de trein, en het laatste stuk gingen we door sneeuw omhoog.”

‘Ik sla mijn ogen op naar de bergen, vanwaar zal mijn hulp komen?’

“Dat moment is een metafoor geworden voor het traject van chemokuren. Het was een moeilijke tocht, dwars door de sneeuw omhoog. Maar wél met het gevoel dat we het niet alleen hoefden te doen. Het gevoel van: we lopen omhoog én God is bij ons. De tekst ‘Ik sla mijn ogen op naar de bergen, vanwaar zal mijn hulp komen?’ is een tekst die ons dan ook goed is bijgebleven. De Bijbeltekst stond ook op zijn rouwkaart, samen met een foto van Wouter boven op de berg. Het uitzicht op de berg was adembenemend mooi.”

Operatie en chemokuren

“Na de diagnose wilde Wouter vol goede moed voor een operatie gaan. Maar uiteindelijk is de operatie niet doorgegaan vanwege uitzaaiingen. Daarna zijn we een traject in Duitsland begonnen. Hier hadden ze een holistische benadering, waar hij zich heel goed bij voelde. Hij kon daar ook veel betekenen voor medepatiënten, in gesprekken en het bieden van een luisterend oor. Maar in de coronaperiode werd dit steeds beperkter en heeft hij zelf besloten om de chemokuren te stoppen. Daarna is mijn man nog twee maanden bij ons geweest.” 

De laatste twee maanden

“In die twee maanden ga je naar het verlies toe. Die twee maanden waren heftig. Mijn man zat lang in een ontkenningsfase. Hij was altijd nog aan het hopen dat het misschien allemaal goed zou komen. Wouter begreep niet dat hij niet verder mocht. Hij had geen grote wensen in zijn leven, hij wilde er vooral zijn voor zijn gezin en de mensen om hem heen: goed doen en een luisterend oor bieden.

Hij zat heel erg met de vraag ‘waarom mag ik niet verder?’ Die vraag was heel moeilijk en heeft hem niet losgelaten. Daardoor vond ik het heel moeilijk om te accepteren dat we uiteindelijk zijn leven moesten loslaten.”

Het rouwproces

“En dan komt het rouwproces. Eerst word je geleefd, door alles wat moet… Daarna ben ik vrij snel op een retraite gegaan. Ook om met een vraag aan de slag te gaan: ‘wat wil ik nou met de rest van mijn leven?’ Al snel werd duidelijk dat ik ook al veel meedroeg uit mijn rugzak vanuit mijn gezin van herkomst. Veel ziekte en veel overlijden van kinderen. Mijn broertje en vier neefjes heb ik aan hetzelfde ziektebeeld als mijn man verloren. Dus ik was op veel te jonge leeftijd eigenlijk al als het ware ‘vertrouwd’ met ziekte en dood. En dan je man zo jong verliezen, wat doe je er dan mee?”

“Ik heb ervoor gekozen me in te zetten voor een ander.”

“Ik heb ervoor gekozen me in te zetten voor een ander. Ik las een interview met Pauline Aalbers, haar man was ook overleden aan alvleesklierkanker. Er zou een ontmoetingsdag zijn in Doorn voor nabestaanden, georganiseerd door de stichting Als kanker je raakt. Het verhaal van Pauline vond ik heel ingrijpend en ik dacht: daar wil ik naartoe. Toen kwam ik erachter dat deze stichting ook bezinningsreizen organiseert. Ik meende dat het heel goed voor mij zou zijn om daar naartoe te gaan en dat heb ik dan ook gedaan.”

De bezinningsreizen

“De bezinningsreizen waren een groot avontuur. Ik heb er twee meegemaakt naar Frankrijk, in een mooi landhuis in de Dordogne. Dat was een heel fijne omgeving om tot rust te komen. Er was een kleine groep van zes deelnemers en twee coaches, waarbij ik meteen het gevoel had dat ik hier thuis was en ik mijn verhaal mocht doen. Allereerst werden alle foto’s van nabestaanden op een tafel gelegd en ieder mocht zijn of haar verhaal kort vertellen. Hierdoor voelde ik ook verbondenheid naar elkaar. ”

Verhalen delen met lotgenoten

“Tijdens de zes dagen was er voldoende ruimte om elkaar te leren kennen en elkaars verhalen te horen. Ook waren er mooie momenten waarop een opdracht werd uitgevoerd, waarin we dieper op het onderwerp ingingen en rouw in beeld werd gebracht. Ieder deed dat op zijn eigen manier, maar alles mocht en was goed. Ik heb hierdoor veel mooie handvatten gekregen om mee te nemen naar huis. De verbondenheid met elkaar voelde daarbij als een warm bad.”

Verbondenheid

“Wat mij het meest bijblijft van de reizen naar Frankrijk is het warme bad waarin je helemaal jezelf mag zijn. Waarin ruimte is voor jouw proces, maar ook ruimte voor elkaars proces. De verbondenheid met elkaar. De mensen die in rouw zijn, in hetzelfde proces zitten, hebben vaak maar een half woord nodig om jou te begrijpen.”

Een bijzondere, aangrijpende sessie

“Eén sessie tijdens de reis heeft me enorm aangegrepen. Dat was een sessie waarin een opstelling was van drie personen en één verteller. Tegenover de verteller zat een luisteraar en achter de verteller zat degene die de steun in de rug gaf. Het was de bedoeling dat iemand zijn of haar verhaal vertelde zonder onderbreking. We mochten zelfs niet hummen en geen uitdrukkingen op het gezicht tonen. Enkel luisteren. Dat was heel bijzonder. Daar kwamen heel veel emoties bij vrij. De steun in de rug zou een hand op iemands schouder leggen als het moeilijk werd. Die sessie is me enorm bijgebleven, die vond ik heel mooi.”

“Ik heb altijd een keuze hoe ik ermee omga.”

“Tijdens de eerste reis werd mij heel duidelijk dat ik het zelf in de hand heb hoe ik verder ga. Dat was aan de ene kant heel hard, want ik wilde ook heel graag geholpen worden. Maar ik heb altijd een keuze hoe ikzelf omga met datgene wat me in het leven is overkomen. Van daaruit heb ik handvatten gekregen van hoe ik dat kon invullen. Dat heeft me enorm geholpen om verder op weg te gaan.”

Delen is helen

“De verbondenheid met mensen die hetzelfde hebben meegemaakt was daarin heel belangrijk. Delen is helen, daar geloof ik echt in. Ook het begrip dat je krijgt van lotgenoten, de warmte van zo’n groep, werkt helend. Dus ik zou zeggen: ga het doen. Neem de stap om zo’n mooie reis aan te gaan en met je processen aan de slag te gaan.

Als ik terugkijk dan heeft stichting Als kanker je raakt, middels deze reizen, maar ook met andere bijeenkomsten, mij geholpen om in beweging te blijven. Om niet stil te staan, maar vooruit te kijken en stappen te zetten in mijn verdere leven.”.

Ga mee op bezinningsreis

Heb je na het lezen van het verhaal van Gerjanne ook het gevoel gekregen dat een bezinningsreis jou op weg kan helpen? Voel je welkom en neem de stap. Bekijk onze agenda voor de eerstvolgende data.

Word maandelijkse donateur van stichting Als kanker je raakt

Geef mensen nieuwe hoop. Word maandelijkse donateur van onze stichting Als kanker je raakt. Wij bieden een warme schuilplaats voor lotgenoten: een ontmoetingsplek waar we mensen bemoedigen vanuit de liefde van God. Samen met jou maken we verschil in het leven van veel mensen die geraakt zijn door kanker.