Toen ik vannacht wakker lag, schoot deze gedachte door mijn hoofd: moeders horen niet in de hemel. Mijn kanker is gegroeid. Ook deze chemotherapie werkt niet. We gaan door met de volgende. Maar wat als die ook niet werkt? Er zit een tumor van dik zeven centimeter in mijn lever. Zeven centimeter. En dat is niet de enige tumor. Als de groei geen halt wordt toegeroepen, gaat dit me uiteindelijk de das omdoen.

Afgelopen mei zijn Lief en ik een aantal weken met de caravan op reis geweest door Frankrijk en Spanje. Dit jaar wilden we ook naar Lourdes, aan de voet van de Pyreneeën. Afgelopen jaren was er regen of kou voorspelt als we op reis gingen, maar nu waren de voorspellingen prima. Dus op naar de Pyreneeën. De week daarvoor had het hoog in de bergen nog flink gesneeuwd en vanaf de camping bij Lourdes hadden we prachtig uitzicht op de besneeuwde bergtoppen. Een cadeau. Vroeger heb ik nooit de behoefte gevoeld om Lourdes te bezoeken. Het zei me eigenlijk niet zoveel. Tot Anja.

Op mijn 21e dacht ik helemaal nog niet na over de vraag of ik moeder wilde worden. Maar toen ik plots kanker kreeg, werd ik ertoe gedwongen. Ineens moest ik kiezen tussen twee chemokuren, waarvan de ene me waarschijnlijk onvruchtbaar zou maken. Wilde ik later kinderen krijgen? Dan moest ik mijn eicellen laten invriezen. Hoe maakte ik mijn keuze? En wat was Gods plan met mij?

Ik liet een traan als de zon onderging, als ik baby eendjes zag, als ik een serie zat te kijken… Zo kende ik mezelf niet. Ik was altijd die stoere meid die nooit emoties voelde. Maar sinds de kanker en chemotherapie raakte ik zelfs emotioneel om de kleine, mooie momenten in het leven. Wat was er mis met mij? Of is dit juist hoe Gods liefde werkt?

Lenneke leeft al jaren met ongeneeslijke kanker en ontdekte dat ‘doorleven’ iets anders is dan gewoon weer leven. Hoewel de tijd verstrijkt en het leven normaler lijkt, blijft de onzekerheid en impact van de diagnose altijd aanwezig. In haar verhaal laat ze zien dat doorlevers leren omgaan met die spanning, maar vooral blijven kiezen voor het leven.

Een aangrijpend verhaal over liefde en spijt. Over woorden die niet altijd worden uitgesproken. En wat echt telt aan het einde van het leven.

Een aangrijpend verhaal over troost bij kanker. Over afscheid nemen en wat echt telt. Kleine momenten, grote betekenis.

Ook naasten rouwen wanneer kanker een leven raakt. Verdriet is niet altijd zichtbaar, maar wel aanwezig. Iedereen verwerkt dit op zijn eigen manier.

Rouwen begint soms al vóór het daadwerkelijke verlies. Bij pre-loss rouw ga je om met het vooruitzicht van wat je gaat verliezen, zoals je gezondheid of leven. Het is een proces van heen en weer bewegen tussen verdriet en het opnieuw oppakken van het leven.