Bijna 5 jaar geleden kreeg ik de diagnose kanker. Het begon met een bultje dat pijn deed… en dat toch fout bleek te zijn… Ik wist al dat het leven kwetsbaar is, maar toen werd dat heel persoonlijk; mijn eigen leven werd bedreigd… Mijn leven stond stil, mijn agenda werd overgenomen. Een verwarrende en vermoeiende tijd van intensieve behandelingen volgde: operatie, bestralingen, chemokuren en gelukkig voor mij; weer herstellen.

“Veel mensen met kanker worstelen na de behandeling met levensvragen. Na de behandeling begint misschien wel de grootste strijd: hoe moet ik ook alweer mijn leven leiden?”, las ik in de Trouw van woensdag 11 april. De dienst geestelijke verzorging van het VUmc in Amsterdam ontwikkelde hiervoor een schrijftraining, waarbij deelnemers een spirituele autobiografie schrijven. “Door het beschrijven van belangrijke momenten uit hun verleden, ontdekken ze weer wie ze zijn en hoe ze de toekomst willen aangaan. Waar gaat het nu ten diepste om?” Na twee jaar van ziekenhuisbezoeken, vertelt een patient, was de behandeling afgerond. “‘Tot volgend jaar’, zeggen ze dan. Ik schrok – ineens stond ik er alleen voor. worstelde met vragen over zingeving en ging het gesprek met God aan. Ik vroeg me steeds vaker af: Als ik doodga, waar ga ik dan heen? De hemel? Ik weet het niet meer, ik heb er helemaal geen beeld meer bij.”

n het boek ‘Overhoop en overleven’ vertelt Hans Alderliesten het indringende verhaal over zijn vrouw die op jonge leeftijd kanker krijgt en overlijdt. Hans laat ons zien welke impact ziekte en dood hebben op het jonge gezin en op alle sociale processen. ‘Alles, alles zou ervoor wijken’, schrijft hij. ‘Hoe zorg je ervoor dat je elkaar niet kwijtraakt? Hij noemt kanker de ultieme relatietest. ‘Hoe reageert de omgeving?’ Hoe ga je om met mensen die zo nodig willen helpen en mensen die vooral antwoorden geven? Hij spreekt over de weerzinwekkende opmerkzaamheid der nieuwsgierigheid en ‘Hoe geef je het leven weer zin na het overlijden?’

Ondersteuning van kinderen en jongeren met een ernstig zieke ouder. ‘Help, ik ben ziek! Hoe en wat vertel ik mijn kinderen?’ Voor elke ouder met kinderen, die onverwacht geconfronteerd wordt met een levensbedreigende ziekte, zal dit één van de eerste vragen zijn die bij hem of haar opkomt. Dit boek ‘Een pleister tegen tranen’ geeft een schat aan informatie over hoe om te gaan met deze vraag.

Je staat midden in het leven en opeens krijg je te maken met een chronische ziekte. Hoe ga je daarmee om, als patiënt en als naaste? Deze gids biedt herkenning, hulp en handvatten, bijeengebracht door de ervaringsdeskundigen zelf. Graag vragen wij jouw aandacht voor dit waardevolle, veelzijdige boek. Als kanker je raakt heeft ook een pagina in dit boek gekregen. Ook staan er interviews en blogs van betrokkenen bij onze stichting in. Van harte aanbevolen!

Bij de diagnose kanker staat je wereld even stil. Maar het dagelijkse gezinsleven gaat wel door. Een belangrijke vraag waar je als ouder mee te maken krijgt, is: hoe gaan we met de kinderen om? Wat vertellen we wel en wat niet? En wat kunnen we aan reacties verwachten?

In ‘Dichtbij de horizon – De kunst van het sterven’ schrijft Henk Veltkamp over de laatste levensfase. Henk Veltkamp heeft jarenlang als geestelijk verzorger in een ziekenhuis gewerkt en geeft aan ‘dat alle kennis en ervaring’, van waaruit hij schrijft, tweedehands is. Dat wil zeggen: meegekregen en geleerd van anderen.

Een boek vol met verdriet, veel verdriet, dat is ‘Leven met de dood’. Verdriet om een lieve partner, om een jonge vader of moeder, maar ook om ouders op leeftijd. En vooral ook verdriet om (soms nog heel jonge) kinderen, pubers en jongvolwassenen. Sommigen zelfs door een gewelddadige dood, een brand of een ramp om het leven gekomen.