Ik liet een traan als de zon onderging, als ik baby eendjes zag, als ik een serie zat te kijken… Zo kende ik mezelf niet. Ik was altijd die stoere meid die nooit emoties voelde. Maar sinds de kanker en chemotherapie raakte ik zelfs emotioneel om de kleine, mooie momenten in het leven. Wat was er mis met mij? Of is dit juist hoe Gods liefde werkt?

Geschreven door: Deborah de Meijer

Was het de kanker of de behandelingen die mij veranderden? Of was het God die mijn muur, die ik vanaf mijn kindertijd om mijn hart had heen gebouwd, wilde afbreken? Op dat moment wist ik het vaak niet.

Waarom ik na kanker emotioneler werd

Als ik naar een prachtige zonsondergang kijk, ontroert het me. Net als een heerlijk kopje thee in de middag of een lief berichtje van iemand. Misschien is het een gevoel van dankbaarheid dat ik zulke mooie momenten überhaupt nog steeds mag meemaken. Misschien komt dat besef sinds mijn herstel na kanker telkens weer recht in mijn hart binnen.

Achteraf gezien klinkt dat heel logisch. Maar de chemobehandelingen deden natuurlijk ook wat met mij. Alsof al mijn zintuigen extra geprikkeld werden. Geuren, geluiden, smaken, beelden en aanrakingen kwamen anders of intenser binnen. Na kanker, tijdens mijn herstel, veranderde dit weer. Toch word ik nog steeds vaak emotioneel bij de meest simpele, alledaagse dingen. Misschien ben ik me juist daarom nog altijd bewuster van mijn gevoel.

Hoe mijn gevoel veranderde na kanker

Als ik terugdenk aan de tijd dat ik Hodgkin (lymfeklierkanker) had, was er nog iets anders dat veranderde. Op stille momenten voelde ik me eerst vaak onrustig. Ik wist niet wat ik op zo’n moment kon doen. Maar juist in die stilte ging ik bidden. Ik geloofde als klein meisje al in een goede God, maar een actief geloofsleven had ik niet echt. Maar steeds als ik bad, voelde ik een warmte om me heen. Alsof God wilde zeggen dat Hij erbij is in ziekte en tijdens mijn herstel.

Sindsdien is er in mijn hart veel veranderd. Ik word minder snel boos of geïrriteerd, al gebeurt het soms zeker nog weleens, ik ben tenslotte ook maar een imperfect mens. Toch voel ik me zoveel kalmer en vrolijker sinds ik kennismaakte met Gods liefde.

Waarom kleine momenten meer betekenis krijgen

Zo geniet ik meer van simpele genietmomenten. Misschien hebben die kleine momenten dan ook een veel grotere betekenis gekregen en is het de verwondering die ik daarbij voel die het zo bijzonder maakt. Ik ben er dankbaar voor. Ook omdat ik weet dat die momenten niet altijd vanzelfsprekend zijn. Al helemaal als ik een stukje teruglees uit mijn boek dat ik schreef over mijn ervaring met Hodgkin:

“Met mijn nieuwe schoenen aan mijn voeten waggel ik over het nog net niet fijne zand.
Ondanks de wolken in de lucht, glinstert de zon op het water. Het is vandaag zaterdag 25 maart 2017.
De sneakers voelen als een verlichting, alsof ik een veertje ben. De zolen zijn licht van gewicht en de bovenkant is gemaakt van een sportkledingstof, het voelt als een hardlooplegging, maar dan voor mijn voeten. De houten traptreden over de duinen vallen me zwaar, maar ik kom eroverheen. Ik geniet van het geluid van de op het strand vallende golven, de wind door mijn haren en de warme omhelzingen van Tim.

Ik geniet van elk moment.”

-Fragment uit Deborahs boek ‘Heb kanker lief’

Leven na kanker: dankbaarheid voor kleine momenten

Inmiddels ben ik alweer acht jaar genezen van lymfeklierkanker. De intensiteit van het emotioneel worden om mooie momenten is iets afgezwakt. Maar ook weer niet helemaal. Ik voel me sinds ik kanker heb gehad en God leerde kennen een compleet ander mens. Een kalmer en blijer mens. Ik geniet nog steeds van bijna elk klein, mooi moment. Ik voel nog steeds een emotionele dankbaarheid in mijn hart en wil dat gevoel, eerlijk gezegd, nooit meer kwijt.

Voel jij je ook weleens zo emotioneel om een ‘klein’ maar mooi moment?