Afgelopen mei zijn Lief en ik een aantal weken met de caravan op reis geweest door Frankrijk en Spanje. Dit jaar wilden we ook naar Lourdes, aan de voet van de Pyreneeën. Afgelopen jaren was er regen of kou voorspelt als we op reis gingen, maar nu waren de voorspellingen prima. Dus op naar de Pyreneeën. De week daarvoor had het hoog in de bergen nog flink gesneeuwd en vanaf de camping bij Lourdes hadden we prachtig uitzicht op de besneeuwde bergtoppen. Een cadeau. Vroeger heb ik nooit de behoefte gevoeld om Lourdes te bezoeken. Het zei me eigenlijk niet zoveel. Tot Anja.

Anja was een lotgenoot en mede-blogger op het platform kanker.nl.

Ik ontmoette haar voor het eerst tijdens een bijeenkomst voor mensen met kanker die georganiseerd was door kanker.nl. Ze kwam binnen, knuffelde de vrouwen bij wie ik aan tafel zat en deelde armbandjes uit. Armbandjes die ze uit Lourdes had meegenomen.

“Ik vind jou ook lief, Lenneke,” zei ze. “Jij krijgt er ook één.”

Zo was Anja. Gul, warm, hartelijk, gelovig en een groot liefhebber van Lourdes. Jaarlijks ging ze als verpleegkundige met een groep pelgrims mee. Ze is er meer dan twintig keer geweest. Zelfs toen ze zelf ziek was, bleef ze gaan.

Anja overleed in juli 2023. Ik heb haar uitvaart online gevolgd. Het ontroerde me dat alle coupletten van het Lourdeslied, het lied van Bernadette, werden gezongen door een nichtje. Voor Anja. Omdat zij zo van Lourdes hield.

Als protestants meisje heb ik heel weinig, eigenlijk niets, met heiligverklaringen en Mariaverering. Ik was dan ook benieuwd wat Lourdes met mij zou doen. Lourdes is misschien wel het bekendste bedevaartsoord van de christelijke wereld. Jaarlijks komen miljoenen mensen hiernaartoe, uit alle windstreken.

Het heiligdom is groot. Indrukwekkend. Maar wat mij het meest raakte, was de sfeer. De serene rust.

En al die mensen.

Mensen, sommigen zichtbaar getekend door ziekte of een lichamelijke beperking, die op zoek zijn naar… ja, naar wat eigenlijk?

Naar troost. Naar hoop. Naar liefde. Naar erkenning. Naar een aanraking. Naar spiritualiteit. Naar genezing misschien. Of naar een wonder. Een teken dat God hen ziet?

De rots waar Maria zou zijn verschenen wordt aangeraakt en gekust. Mensen slaan een kruis, bidden zachtjes of blijven zwijgend staan.

Al die mensen…

We zitten een poos op een van de banken en ik ervaar verstilling. Later lopen we langs de vele souvenirwinkels. Ik zie de armbandjes. Precies hetzelfde armbandje als dat ik ooit van Anja kreeg. Ik denk aan haar.

’s Avonds gaan we naar de lichtprocessie. Honderden kaarsjes bewegen langzaam door de schemering. Er wordt gezongen. Opnieuw ervaar ik die verstilling. Het is eenvoudig en indrukwekkend tegelijk.

En terwijl ik daar op een bankje zit, denk ik, nee weet ik zeker, of je nou in Lourdes bent of waar ook ter wereld : God zich laat vinden als je Hem zoekt.