Deborah (30) over haar boek Heb kanker lief: “Midden in mijn wanhoop en ziekte leerde ik Gods liefde kennen”

Deborah de Meijer werd op 21-jarige leeftijd geraakt door lymfeklierkanker. Midden in haar studentenleven stond haar wereld ineens op de kop. Toch gebeurde er in haar ziekteperiode iets heel bijzonders. Ze maakte kennis met Gods liefde en legde haar leven in Zijn handen. Als schrijver deelde Deborah online al over haar ervaring met kanker en afgelopen week verscheen haar boek Heb kanker lief. In deze blog deelt ze de boodschap van haar boek.

Al heel mijn leven had ik zoveel vragen over het geloof. Over God. Over Jezus. Over liefde. Wat betekent liefde? Wat houdt liefhebben nu écht in? Als kind kreeg ik een christelijke opvoeding, maar ik groeide op met gescheiden ouders. Ik voelde thuis niet altijd veel liefde. In de kerk kreeg ik veel van mijn vragen ook niet beantwoord, dus verliet ik op mijn zestiende de kerk, al droeg ik het geloof nog ergens in mijn hart met me mee.

Ik was blij toen ik als 20-jarige de opleiding Journalistiek kon volgen en op kamers mocht wonen. Eindelijk in allerlei onderwerpen mogen duiken en onderzoeken. Een legitieme reden om door te vragen zonder me zorgen te maken of mensen me al zat zijn. Ook voor mijn eigen blog deelde ik allerlei persoonlijke verhalen over waar ik in mijn eigen ontwikkeling mee bezig was, vaak onder de thema’s spiritualiteit en positief denken. Totdat ik ineens enorme buikpijn kreeg.

Een kalmte in mijn hart

Met spoed werd ik opgenomen in het ziekenhuis en kreeg ik de diagnose Hodgkin, een zeldzame vorm van lymfeklierkanker. Mijn wereld stond op de kop. En niet alleen mijn wereld, ook die van mijn toenmalige vriendje, moeder, en andere familieleden en vrienden die dicht bij me stonden. Wat nu?

Ik kwam weer terug bij mijn moeder te wonen, want ik kon niet meer voor mezelf zorgen. Ik was aan de ene kant dankbaar, maar aan de andere kant gefrustreerd omdat ik mijn vrijheid kwijtraakte. Toch voelde ik ergens ook een kalmte in mijn hart. Ik wist dat dit tijdelijk zou zijn, ik zou kanker overleven. Mijn genezingskans was hoog en iets in me zei dat ik mijn roeping hier op aarde nog niet had vervuld.
Misschien was het God.

Gods liefde gaf me kracht

De eerste chemokuren gingen nog wel. Maar hoe meer ik er onderging, hoe vermoeider, duizeliger en misselijker ik me voelde. Ook mijn armen begonnen steeds meer pijn te doen door het infuus. Ik verloor mijn spierkracht. Fysiek werd het loodzwaar om vol te houden. Maar juist in mijn diepste momenten ontmoette ik God. Soms door te bidden, soms door muziek, de natuur of een kaartje die ik kreeg waar een Bijbeltekst op stond. Ik begreep niet waarom ik kanker kreeg, maar telkens gaf Gods liefde me kracht en hoop om te blijven doorzetten én ondanks alles te genieten in het moment.

Een stukje uit mijn boek Heb kanker lief:

“Het is 11 mei 2017, weer een dag na een chemo. Met de Bijbel in mijn handen plof ik op bed. Ik sla het boek open op een willekeurige bladzijde en mijn ogen vallen op een bijzondere tekst.

Ik ben als licht naar de wereld gekomen om ieder die op mij vertrouwt, uit het donker te halen. (Johannes 12:46)

Ik denk meteen terug aan de zonsondergang bij Nesselande. Misschien mag ik het licht volgen en is het licht God? Mag ik Gods licht volgen en laat Hij dan het donker in mij verdwijnen? Het donker… het kwaad… de kanker in mij? Als God het licht is en tegen het kwaad, dan is Hij écht een goede God. Dan moet ik misschien zelf ook het goede doen om het kwade te overwinnen, dan moet ik kanker liefhebben door me op het goede te focussen en het goede te doen. Dat klinkt ergens heel logisch.

Waarom heb ik daar niet eerder aan gedacht? Ik hoef niet te vechten. Ik hoef niet boos te worden of geïrriteerd te raken om kanker, chemotherapie of alles wat er mee te maken heeft. Ik mag mijn frustraties en zorgen loslaten.

Ik mag het aan God overlaten. God heeft mijn lot in handen, niet ikzelf. Ik kan niet bepalen of en waarom ik blijf leven of niet. God kan dat wel. Hij heeft zelfs Zijn Zoon Jezus laten kruisigen voor mijn zonden, zodat ik in vrijheid en in Zijn liefde mag leven. Ik geef mijn lot over aan God.”

Lachen en huilen

Het was niet makkelijk om mijn lot volledig over te geven aan God. He was een proces van lachen en huilen, vallen en weer opstaan. Inmiddels ben ik alweer dertig en acht jaar genezen. Gods liefde heeft mijn leven voorgoed veranderd. Ik ben een kind van God en voel me door Hem gedragen. Ik kan alles navertellen.

In de loop van mijn hersteljaren heb ik al zoveel mensen mogen raken met mijn verhaal door middel van mijn persoonlijke blogs. Ik hoop dat mijn boek ook herkenning of bemoediging mag brengen. In Heb kanker lief neem ik je heel dichtbij mee in mijn hele ziekteproces en een stukje herstel erna waarin ik mijn studie met vallen en opstaan weer oppakte.

God is goed.