BLOG | Moeders horen niet in de hemel
Geschreven door: Jenneke van der Ploeg
15/09/2026
Toen ik vannacht wakker lag, schoot deze gedachte door mijn hoofd: moeders horen niet in de hemel. Mijn kanker is gegroeid. Ook deze chemotherapie werkt niet. We gaan door met de volgende. Maar wat als die ook niet werkt?
Er zit een tumor van dik zeven centimeter in mijn lever.
Zeven centimeter.
En dat is niet de enige tumor.
Als de groei geen halt wordt toegeroepen, gaat dit me uiteindelijk de das omdoen.
Ik leef inmiddels 5,5 jaar met kanker en ben al 2,5 jaar palliatief. Daardoor denk ik regelmatig na over mijn levenseinde, over de dood en ook over mijn leven na de dood.
Door mijn geloof leef ik met de vaste overtuiging dat ik beter word. In de hemel of hier op aarde. Maar beter word ik. Daar geloof ik in.
En toch…
Nu de dood weer een stapje dichterbij komt, lig ik wakker.
Mijn kinderen zijn 17, 15 en 8.
Ze kunnen alle drie nog niet zonder hun moeder. Dat vooropgesteld. Maar zeker mijn jongste, mijn meisje, is mijn achilleshiel.
Als ik eraan denk dat zij straks zonder moeder verder moet, breekt mijn hart.
Het idee dat zij en de jongens nog het hele proces door moeten maken van een moeder die steeds zieker wordt en uiteindelijk overlijdt… Het is een moeilijke gedachte.
Tijd om moeder te zijn
En we zijn er al eens geweest.
2,5 jaar geleden lag ik nagenoeg op sterven. God greep in. Ik kreeg tijd van leven.
Tijd om moeder te zijn.
Tijd om mijn kinderen te zien opgroeien.
Tijd om herinneringen te maken.
Tijd om lief te hebben.
Maar menselijkerwijs lijkt daar nu een einde aan te komen.
Als ik alleen naar mezelf kijk, zie ik op tegen het lijden. Het einde van kanker is niet mooi. Het ziek worden, het steeds verder achteruitgaan, het afscheid nemen…
Maar het sterven zelf?
Daar zie ik eigenlijk niet tegenop.
Naar de hemel gaan is voor mij geen angstaanjagend vooruitzicht. Integendeel. Ik geloof dat daar geen pijn meer is. Geen kanker. Geen verdriet. Geen gebrokenheid.
Loslaten van geliefden
Zie ik mijn vriendin die nog maar kort geleden overleed?
En weet ik dan hoe het met mijn kinderen gaat?
Kan ik af en toe meekijken?
Kan ik bij ze zijn?
Kan ik ze helpen?
Bijsturen als het nodig is?
Of moet ik werkelijk alles loslaten?
Misschien is dat wel het moeilijkste van de hemel.
Want als moeder wil je moederen.
Je wilt bij je kinderen zijn. Met ze meelopen op hun levenspad. Ze zien opgroeien, volwassen worden, verliefd worden, trouwen, misschien zelf kinderen krijgen. Je wilt er zijn als ze vallen en als ze opstaan.
Je wilt ze moederen tot je zelf oud en grijs bent.
Tot ze een jaar of vijftig zijn en zeggen:
“Mam, ga jij maar lekker zitten. Wij redden ons wel.”
En zelfs dan hoor je mensen zeggen:
“Je kunt je ouders niet missen.”
En hier sta ik dan.
45 jaar.
Een lijf vol kanker.
Met uitzicht op de hemel, maar met het besef dat ik degenen van wie ik zóveel houd moet loslaten.
Een goddelijk vooruitzicht.
Maar menselijkerwijs?
Niet te doen.
‘Ik verlang naar de hemel.’
Dat iets waar je als gelovige naar mag verlangen, tegelijkertijd zo ontzettend veel pijn kan doen.
Ik verlang naar de hemel.
Maar ik verlang er nog meer naar dat mijn kinderen hun moeder niet hoeven te missen.
En daarom verlang ik misschien nog wel het meest naar de terugkomst van de Here Jezus.
Want dan hoeven we niet afscheid te nemen.
Dan gaan we samen.
Moeders horen niet in de hemel.
Moeders horen bij hun kinderen.
Maar als God mij naar huis roept, vertrouw ik erop dat Hij ook voor hen zal zorgen.
Tot die tijd blijf ik moeder.
Blijf ik hopen.
Blijf ik geloven.
En blijf ik bidden:
Here Jezus, kom.
Deze blog is geschreven door Jenneke van der Ploeg, op haar Instagramprofiel (@jen_levenmetkanker ) deelt zij meer over haar leven met borstkanker.
