Terugblik ontmoetingsdag 27 januari in Veendam

 

Mij werd na afloop van de ontmoetingsdag ‘Als kanker je raakt’ in Veendam gevraagd om een kort stukje te schrijven. Deze dag werd gehouden op 27 januari 2024 en we waren daar met ongeveer 16 personen. We werden welkom geheten door Leo Vroegindeweij. Voor mij was het de eerste keer dat ik naar deze ontmoetingsdag gekomen ben. Waarom? Om uiteenlopende redenen. Dit laat ik even in het midden. De spreker was Marieke van Lierop en de muzikale bijdrage werd verzorgd door Arnold Wienen.

 

Marieke van Lierop gaf in haar presentatie de volgende punten mee waar we iets mee zouden kunnen doen.

1) Ga er niet omheen, maar er doorheen

2) Broodje Sesam

3) Een geuite emotie is een dalende emotie

4) Help

5) Hoe eet je een olifant?

 

Deze onderwerpen legde Marieke op een boeiende manier uit. Wat mij met name raakte, is dat je je niet groter moet houden dan nodig is. Je mag om hulp vragen. Het proces wat je doormaakt als patiënt of als nabestaande van iemand die is overleden aan kanker gaat met vallen en opstaan. Je mag je emoties tonen. En de belangrijkste van deze punten is wel: je moet door het proces heen gaan, je moet er niet omheen draaien.

Zoals ik al vertelde, werd de muziek verzorgd door Arnold Wienen. De liedjes die hij ten gehore bracht waren Friends, Als het leven soms pijn doet en Kom tot de Vader.

Wat mij hierin raakte was dat je mag terugvallen op God onze Vader die een vriend voor je is tijdens het ziekteproces of als je iemand hebt verloren aan kanker. En dit geldt eigenlijk ook voor het lied Als het leven soms pijn doet. En dan mag je altijd weten dat je naar je Hemelse Vader mag komen in het lied Kom tot de Vader.

 

Na de lunch gingen we uiteen om of een workshop te volgen over omgaan met kanker of over rouw. Voor mij was het best lastig, omdat ik zelf getroffen ben door kanker, maar ook mijn vader en mijn schoonvader verloren heb als gevolg van kanker. Ik zit in feite middenin beide processen.

Wat ik persoonlijk mooi vond aan deze dag was het delen van elkaars emoties, het samenzijn en het luisteren naar elkaars verhaal. Waar ik tot slot aan moest denken, is het lied van Sela: Ik zal er zijn.

Met name de regel ‘In tijden van vreugde, maar ook van verdriet, ben ik bij U veilig, U die mij ziet’.

Tot slot wil ik iedereen bedanken die deze dag tot een goed einde heeft gebracht en wellicht tot ziens.

Bert Geuchies

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *