Kristien Rocha

Onderweg

Kristien RochaSchoorvoetend loop ik het zaaltje binnen. Wat heb ik me nu weer op de hals gehaald? Hoewel. Ik heb naar deze dag uitgekeken. Moeders en vaders ontmoeten die weten wat een ziekbed en overlijden van een kind met je doet. Die beseffen hoe alles anders wordt en hoe niets vanzelfsprekend is. Die ook worstelen met het antwoord op de vraag: ‘Hoeveel kinderen heb je?’ Wiens leven, net als het mijne, getekend is door gemis. Om nog niet te spreken over de herinneringen aan de ziekte.

Met trillende stem stel ik me voor. Ik ben Kristien, gehuwd en moeder van vier. Ik ben lotgenoot. Mijn zoon Steven overleed in 2005. Hij had acute leukemie. Aandachtig luister ik naar de andere ouders. En ook al ken ik hen nog niet, ik voel me onmiddellijk verbonden. Onze kinderen brengen ons samen. Er zijn ouders van een overleden kind uit bijna elke leeftijdsgroep, van peuter tot volwassene. Maar de leeftijd doet er niet toe, het gaat om ‘het kind’. Als ouders zijn we kwetsbaar maar ook sterk. Ieder bewandelt zijn eigen verwerkingsweg. De ene zit al wat verder dan de andere. Ook in tijd na het overlijden.

Het is (h)erkennen, met een lach en een traan, elkaar bemoedigen, intens gemis uitspreken, pijn delen over de gevolgen van de ziekte van ons kind op ons leven (als individu, koppel, gezin, …), bewogen worden door liefde, vragen stellen en leren van elkaar, luisteren naar verhalen over prachtkinderen en schroom stil staan in een niet-begrijpen en toch willen begrijpen, maar niet kunnen. We zitten allemaal met vragen. Ook al kennen we de Heer. Soms is er geworstel of opstandigheid. Want we begrijpen er niks van. Maar dat mag. Hij kent ons door en door. En we mogen ons vastklampen aan Gods beloften en aan de hoop en toekomst die we hebben in Jezus.

Dit jaar brainstormden we met een groepje ouders over de invulling van de komende ontmoetingsdag. Als thema kozen we ‘Leven na verlies’. Het verlies van een kind kennen we. En het daarbij horende verdriet ook. Dat is geen teken van zwakte, maar van diepe liefde. Ons verlies is voor het leven en we moeten leren leven zonder ons kind. ‘Leven na verlies’ zijn slechts drie woorden, maar het houdt zoveel in.

In 2012 leerde ik de stichting Als kanker je raakt kennen via de Landelijke Ontmoetingsdag te Amersfoort. Mijn contact was ds. Arie van der Veer. Op 6 december 2009 gaven we als gezin een getuigenis over Stevens leven voor het EO-programma ‘Nederland Zingt op zondag’. Binnen de stichting heb ik heel fijne mensen leren kennen. Het heeft me niet alleen geholpen op mijn weg, maar het heeft mijn leven ook enorm verrijkt. Sinds 2013 werk ik mee met de AKJR-groep ‘Gebroken hart’ voor ouders van een overleden kind.

Weet dat ik er wil zijn voor jou. Ik weet hoe het is een kind te missen. We bewandelen eenzelfde weg.

Kristien Rocha

Hij heelt hun hart, dat gebroken is, Hij verbindt hun wonden. Psalm 147:3

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *