Column van Rob Favier n.a.v. de ontmoetingsdag van 23 maart 2024 in Dirksland

Ineke is iemand die het weer heel anders aanpakt dan andere sprekers of spreeksters die we hebben gehad. Ze spreekt veel met beelden. Niet beeldend, maar ze laat ook zien wat er met je gebeurt als je in aanraking komt met kanker. Dus als je naar haar bord kijkt, kijk je naar jezelf. En als iedereen dan zo eerlijk is als vandaag, worden dingen duidelijker.

Bijvoorbeeld waarom je soms een masker nodig hebt en waarom je het op andere momenten juist moet afzetten. Al dragen sommige mensen al zo lang dat masker dat het inmiddels is gaan vastzitten aan hun gezicht en ze denken dat ze hun masker zijn.

Gewoon jezelf zijn is misschien wel het meest bevrijdend én bedreigend. Maar dan hoef je ook de schijn niet op te houden. Waarom zou je dat eigenlijk moeten doen? Want is het niet zo dat het juist heel sterk is als je erkent dat je heel zwak bent? Misschien dat er wat verschil zit tussen haantjes en het andere pluimvee in hoe je er over praat met elkaar, maar uiteindelijk gaat het er toch om dat je stil durft te staan bij de emoties die je voelt.

We zijn per slot van rekening allemaal deskundigen, dus we weten waar we het over hebben. De buitenwereld bedoelt het vaak heel goed, maar kan toch niet echt begrijpen wat er met je gebeurt als je de diagnose krijgt. Dan zijn er soms even geen woorden. En dat is niet erg. Je kunt het ook op een andere manier uiten: door iets creatiefs te doen of door te gaan bewegen.

En als je alles op je in laat werken, zijn er toch heel veel dingen waar we geen woorden voor hebben?  Soms best lastig. Toen ik lang geleden op het stadhuis stond om mij in de echt te laten verbinden, hadden wij een ambtenaar van de burgerlijke stand die stotterde. Nu is er niets mis met stotteren, maar bij zo’n functie kan dat weleens lastig zijn. En ik was er ook door van slag, want ik had die nacht slecht geslapen. Ik had namelijk de dag voor de huwelijkssluiting een les moeten geven over Jacob die met Rachel wilde trouwen, maar zie het was Lea. Dat moest mij niet overkomen. Dus op het belangrijkste moment, toen ik antwoord moest geven op de grote vraag, zei ik niks. Waarop de ambtenaar mij aankeek en zei: ‘Bent u de tekst soms kwijt?’. Ik zei: ‘Ja!’ En zo was ik alsnog in het huwelijk getreden.

Voor sommigen van ons zijn dan misschien wel de mooiste woorden niet de zinnen waarmee mensen je sterkte wensen, of waarin ze een goedbedoeld advies geven, of waarin ze zeggen dat ze zich goed kunnen voorstellen wat je voelt, want dat kunnen ze helemaal niet. De mooiste woorden zitten ook niet altijd in een preek of in een gedicht. Maar de mooiste woorden kunnen zo gewoon zijn en alledaags: ‘Kom je een bakkie bij me doen?’ Die koffie moet wel heel goed smaken, omdat er niet alleen cafeïne in zit, maar vooral heel veel liefde.

Rob Favier

1 antwoord
  1. Christa van Werkum
    Christa van Werkum zegt:

    beste Rob, je column zet aan tot denken. Die maskers, ja daar heb ik ook vele van. Die zijn soms wel gemakkelijk maar niet altijd helpend. Dus zeker fijn om die af en toe in gesprek met lotgenoten af te zetten. Dat leidt tot waardevolle ontmoetingen. zoals in mijn geval laatste tijdens het lotgenoten- bezinningsweekend in Otterlo. Mijn dankbaarheid is groot. Ik schreef er ook een blog over

    Beantwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *